De tweede en ook weer uitverkochte reprise van Denne zit er alweer op. Op dit moment staan er geen nieuwe speeldata gepland.

Het is wel mogelijk om Denne te boeken voor losse optredens. Afhankelijk van de vraag kan de voorstelling in zijn geheel of gedeeltelijk gespeeld worden.   De voorstelling is zeer flexibel en kan op allerlei locaties staan (van een kantoortje tot congres-zaal). Door zijn indringende maar ook humoristische karakter is Denne ook als zelfstandig personage in te zetten bij allerlei gelegenheden en in zeer uiteenlopende functies;  trainingsacteur  voor mensen in de geestelijke gezondheidszorg, creatieve voorzitter van vergaderingen,  absurde spreekstalmeester en vertolker van voorstellingen aan huis.

Mocht je interesse hebben kun je mailen naar info@barryatsma.nl

 

 

Denne is onooglijk om te zien, zit geestelijk wat wonderlijk in elkaar, en toont zich niet altijd even sympathiek. Vanuit zijn eigen wereld bestookt Denne het publiek met zijn hoogstpersoonlijke levensfilosofie. Hij weet zijn toehoorders te charmeren, maar komt soms ongemakkelijk dichtbij. Niemand ontsnapt aan zijn aandacht.

Hoe een enigszins vreemde jongen ondanks al zijn angsten en obsessies vecht tegen het beeld dat de buitenwereld van hem heeft. “Niemand wil horen dat wat ik wil, hetzelfde is, als wat iedereen wil: ik wil een volle kamer binnenlopen en dan wil ik dat de mensen in die kamer geïmponeerd zijn. Dat ze stil vallen. En dat ze bang zijn. Dat niets er nog toe doet. Behalve ik.”

 

Barry Atsma is al drie seizoenen als acteur verbonden aan Toneelgroep Amsterdam en maakt met Denne zijn debuut als schrijver/maker. De voorstelling is geïnspireerd op zijn eigen mongoloïde broer Rimmert. Het geeft inzicht in een wonderlijke gedachtenwereld waarin wandelende takken en de angst voor het donker bepalend zijn en legt op een confronterende maar ook humoristische manier het gevaarlijke mechanisme van vooroordelen bloot.

 

Leon Voorberg regiseerde eerder de jongeren-voorstelling van Toneelgroep Amsterdam Vadertje en Moedertje is als acteur regelmatig te zien in voorstellingen van TA.

 

Denne ging in premiere op het TAM TAM festival van Toneelgroep Amsterdam op 13 december 2005.

 

 

 

Ik geloof dat ik met deze voorstelling de wonderlijke innerlijke wereld van mijn broer Rimmert probeer vorm te geven. Hij beweegt zich altijd tussen extremen in zijn leven. Soms wordt hij overvallen door een intense existentiële angst om dood te gaan, of zoals Rimmert het zegt : “Ik wil geen pop worden”. Een pop worden is het ergste wat je volgens Rimmert kan gebeuren, dan lig je roerloos en levenloos stil.  Die angst is ontstaan toen hij ooit Sneeuwwitje in de Efteling zag en haar er erg dood vond uit zien. In een poging hem uit te leggen dat het niet echt Sneeuwwitje was die daar lag zeiden wij: “Het is een pop, Rimmert”. Sindsdien is een pop worden het vreselijkste wat hem zou kunnen overkomen.

Daarom is het voor mijn broer ook ongelooflijk belangrijk dat zijn hart het blijft doen, want als je hart stopt, wordt je een pop. Soms doet hij de hele dag niets anders dan luisteren of zijn hart het nog doet. 

Ik herrinner me ook dat ik vroeger soms laat thuis kwam na uit te zijn geweest en mijn broer klaarwakker, zittend op bed aantrof met een zijn bedlampje aan. Hij bleek bang te zijn voor het donker en niet te durven slapen omdat ie anders te lang stil zou liggen en in een pop zou veranderen.

Maar mijn broer heeft ook een ongelooflijke fantasie. Als er publiek is, op een terras, een feest, een verjaardag, in de disco%u2026.Rimmert wil de aandacht! Hij weet ook precies hoe de aandacht te krijgen. Hij gaat achter een drumstel zitten, hij danst als een dolle, sleept alle vrouwen die er zijn de dansvloer op en vraagt ze vervolgens ten huwelijk.  Op zo’n moment leeft hij op de toppen van zijn kunnen en is hij onweerstaanbaar charmant.

Zijn verhalen zijn ook ongelooflijk. Hij vertelt heerlijke verhalen over trollen en tovenaars, waarin hij moeiteloos 6 personages naast elkaar neerzet, met elk een eigen stemmetje en mimiek.

Ondanks al die levensenergie raakt hij soms ook verstrikt in een web van dwangmatige handelingen.  Geen enkele handeling gaat dan meer gewoon en hij moet een glaasje water bijvoorbeeld eerst drie keer toefluisteren “Lekker, lekker,lekker%u2026water!”, voordat hij een slok kan nemen. Op dat soort dagen is hij vrijwel onbereikbaar voor elk contact, hij leeft dan in een afgesloten wereld waarin hij alleen de weg weet.

Sowieso vind ik het altijd moeilijk dat ik niet echt wezenlijke dingen kan bespreken met Rimmert. Verbaal is hij slecht ontwikkeld en het enig echte contact gaat via samen verhalen vertellen, dansen en actief bezig zijn.

Het personage in de voorstelling is verbaal veel sterker dan mijn broer, lijkt zelfs niet echt op mijn broer, maar met dit personage geef ik mijn broer misschien alsnog de stem waarvan ik zou willen dat hij het had.

Iets wat ik de laatste tijd pijnlijk vind is dat Rimmert door begint te krijgen dat er een groot verschil is tussen mij en hem. Ik ontwikkel mij verder, leef het leven volop terwijl hij achterblijft en voelt dat zijn leven hetzelfde zal blijven als altijd. Aan de ene kant is hij trots op mij als “de beroemde broer van de televisie” aan de andere kant kijken de mensen naar mij zoals hij zou willen dat ze naar hem keken. Jaloezie en trots lopen door elkaar heen. Hij zegt dan ook altijd “Nee Barry, jij bent niet de baas, IK ben de baas”. Hij wil dat mensen met respect en ontzag naar hem kijken en verrast zijn door al zijn talenten. Helaas ziet de buitenwereld vaak vooral een schattige mongool in mijn broer. Of hij dat echt bewust snapt weet ik niet, maar ik zie aan hem dat hij soms wil ontsnappen aan de rol die de buitenwereld, maar ook ons gezin, hem opleggen.

 

Met  een hoofd vol aan voorvallen, angsten, gedachtes en beelden heb ik de voorstelling Denne gemaakt. Het is zeker niet zo dat ik alleen maar mijn broer naspeel. Het is een poging zijn wereld vorm te geven en te laten mengen met mijn eigen angsten en drijfveren. Soms heb ik de werkelijkheid ook verdraaid om het theatraal interessanter te maken.  Denne is een fictief personage geïnspireerd op mijn broer. Soms lijkt Denne op Rimmert, soms op Barry en soms op wat ze allebei zouden willen zijn.